Necə qıydın, İlahİ
Necə qıydın, İlahi,
necə qıydın gözələ?
Üzünə qırış saldın,
saçlarına dən saldın.
Necə qıydın, İlahi,
necə qıydın gözələ?
Hər qırışı görüncə
ürəyimə xal düşür.
Səbrim bir tikə olur,
köksümə ləkə düşür.
Qəribə bir kölgə var
qürub saçan üzündə,
dünya sönür gözümdə.
Necə qıydın, İlahi,
necə qıydın gözələ?
Bilirsən necə qorxur?
Dözə bilmir bu «dərdə».
Qorxur gözəllik bitə,
düşüb gözündən itə.
Güzgü əlində sınar,
hər kəs gözəli qınar.
Mənim gözlərimdəki
gözəllik itən deyil,
qurtaran, bitən deyil.
Bir onu bilirəm ki,
itməz onda gözəllik.
Yaş üstünə yaş gələr,
bitməz onda gözəllik.
İçindəki gözəllik,
bir az da üzə çıxar.
Üzü, gözü nurlanar,
daha da gözəl olar.
Gözlərim alovlanar,
baxışım sığallanar…
O, mənimtək düşünmür,
düşünmür eyyy, İlahi!
Qadınlar ayrı cürdü…
Qadın incidi, dürdü…
Görəsən mənim qədər
dərdini çəkən varmı
yerdəki mələklərin?
